lunes, 25 de abril de 2011

LECCIONES MAGISTRALES DE DOS GANADORES NATOS

A Pau Gasol le está costando, sorprendente­mente, digerir su reciente victoria, con los Lakers en la NBA, una cima que ningún otro jugador español había logrado hasta ahora. De repente, se le han agolpado los recuerdos de los sacrificios y las dificultades vividas hasta llegar allí: los comienzos en Barcelona, donde su carrera depor­tiva todavía estaba tomando forma; los siete años en Memphis, un equipo mediocre en el que la derrota era casi intrínseca a su cultura; y también el triple fallado en el último segundo en la final del Europeo de Madrid en 2007 que frustró la victoria de España. Y, por supuesto; le suele venir a la mente la clamoro­sa derrota de los Lakers en la final de la NBA ante los Boston Celtics hace un año. Entonces, el jugador de Sant Boi no rindió lo esperado y le llovieron aceradas críticas, algunas de las cuales ponían en duda su pro­pio talento para medirse con grandes torres como Gamett o Howard.
Gasol, lejos de venirse abajo, se entrenó aún más duro con la única obsesión de ganar y neutralizar los ataques. En la revancha de este año ha dado el do de pecho. Todos, desde los compañeros a los medios de comunicación, pasando por el entrenador o los afi­cionados, se han quitado el sombrero y han recono­cido que ha sido una pieza clave en la conquista del anillo de la NBA.
Su amigo Rafael Nadal también tuvo que morder el polvo antes de saborear las mieles de la victoria en la impecable hierba del Old England Club de Wimblendon en 2008, un trofeo con el que no se alzaba un español desde hacía cuarenta años. Este logro no puede entenderse sin la derrota sufrida en la final de 2007 ante el suizo Roger Federer en ese mismo escenario. Tras perder aquel combate en cinco sets, todo el mundo pensó que el balear había desaprovechado la oportunidad de su vida. Nadal lloró amargamente por la derrota pero, al final, se rehizo. El pasado año, de nuevo con Federer al otro lado de la red, vivió adversidades similares pero las resolvió de una forma exitosa. Lejos de hundirse por las inclemencias del tiempo o las bolas de partido malgastadas afrontó el último set del partido, el definitivo, con la fortaleza anímica de quien sabe que ha aprendido la lección. Y ganó.
¿Qué pueden aprender las empresas de estos as­tros? ¿Cuál es la fórmula de su éxito? ¿Cómo planifi­can su trabajo hasta lograr la victoria? Capital ha en­trevistado a Gasol y a Nadal, dos ganadores natos con cualidades deportivas y personales excepcionales, para reflexionar sobre éstas y otras cuestiones.
- ¿De qué se aprende más, de la victoria o de la derrota?
-Gasol: Las derrotas te hacen más fuerte y te hacen valorar en su justa medida las victorias conseguidas antes y después.
-Nadal: De las derrotas se aprende más que de las victorias, pero también es importante saber aprender de estas últimas. Hay veces en las que he ganado y no me he sentido bien. Es importante no caer en el error de decir gané, así que está bien.
El tenista manacorí, que por culpa de una lesión ha sido destronado de lo más alto del tenis mundial, tiene algo más que añadir: "También me ha ocurri­do que perdiendo me he sentido contento porque no pude hacer más. El rival fue simplemente mejor. Allí es difícil aprender pero siempre hay algo. En general, hay que tomarse las victorias y las derrotas con serenidad".
Cuando se escuchan las palabras del mejor tenis­ta español de la historia son inevitables los parale­lismos con la economía española y su tejido empre­sarial. Durante años, hemos crecido con brío, siem­pre por encima de la media europea, pero sin que hubiese unos cimientos sólidos y un "buen juego" que avalase ese crecimiento. Ganábamos sin jugar bien. Pero nos daba igual, nos creíamos la envidia de Europa y los campeones de la Champions League europea. Y ahora que ha reventado el boom inmobiliario y llevamos meses encadenando derro­ta tras derrota -en forma de desempleo desbocado, cuantiosas quiebras empresariales, morosidad alar­mante... - hemos caído en el discurso victimista y en el desánimo. Y no tenemos del todo claro cómo rehacernos para volver a ganar los partidos.
Como advierte el ex presidente de La Caixa, Ricard Fornesa, en este misma edición de Capital, corremos "el riesgo de cerrar en falso esta crisis sin apren­der la lección". Un desliz que nunca cometerían Nadal y GasoL un espejo en el que mirarse para salir del pozo de la recesión. "Nadal y Gasol son el ejemplo de que si ellos pueden triun­far, nosotros también y no sólo en España, sino en todo el mundo. Si nos lo creemos, lo conse­guiremos", sentencia el pre­sidente de USP Hospitales, Gabriel Masfuroll. Este directivo insiste en la relevancia del abanico de valores que encarnan los dos jóvenes: esfuerzo, disciplina, talento, talante ganador, ambición sana, tenacidad, rigor, ética y humildad no fingida. "Es­tas virtudes, que coinciden con la tremenda crisis que nos abruma, deben ser la palanca y catapulta que utilicemos todos los ciudadanos de este país para creer que podemos hacer cosas y muy bien hechas. Sólo así podremos salir de este agujero negro que nos invade y corroe" dice el ex vicepre­sidente del Barcelona.
Opinión compartida por el profesor del Iese, San­tiago Álvarez de Mon, quien afirma que "las leccio­nes de sus carreras son universales y aplicables a los presidentes de las mayores corporaciones así como a jóvenes profesionales que están empezando en el mundo de la empresa".
-Pau, ¿qué mensaje trasladarías a la sociedad y al empresariado español en la crisis actual?
-En momentos de dificultad es bueno tener una actitud positiva y trabajar aún más duro que antes para reconducir la situación. Hay que ir partido a partido y relativizar las cosas negativas.
El jugador de los Lakers se aplica la misma receta cuando los partidos se le ponen cuesta arriba y las cosas no salen bien. "En estos casos intento hacer todo lo posible por reconducir la situación y por conseguir el mayor y más inmediato impacto posi­tivo en el equipo". Idéntico tratamiento prescribe Nadal. Aunque el tenista va más allá y piensa que hay que hacer de la necesidad virtud y tener una actitud psicológica optimista. "He aprendido a dis­frutar sufriendo", recalca.
Actitud positiva, entrega y espíritu de sacrificio forman parte del ADN de los dos campeones, que desde niños han entendido que cada entrenamiento tenía un valor, que cada bola que golpeaban o lanza­ban a canasta era determinante y que había que jugar todos los partidos como si fueran auténticas finales olímpicas. Una implicación casi artesanal con el tra­bajo. Pese a ser los números 1 se entrenan con la exigencia propia de quien sueña con serlo. Y lo más probable es que jamás abandonen el deseo de per­feccionarse, esté o no delante el público para aplaudirles, estén o no delante las cámaras de televisión para filmarles. "El afán de esfuerzo y superación, y la motivación permanente es lo que diferencia a los grandes del resto", dice Emilio Butragueño, director de relaciones institucionales del Real Madrid. "Creo que soy un jugador que siempre lo da todo en la pista; que lo intento. Si gano o pierdo es otra cosa", comenta Nadal.

¿Pero qué es más importante el esfuerzo o el ta­lento? Aquí las opiniones de las dos estrellas no co­inciden del todo. Rafa, como buen amante de la cocina, piensa que hay que combinar bien los ingredientes."Está claro que sólo con talento o con esfuerzo no se consigue nada. Hay que tener esa mezcla ideal y saber trabajar ambas desde pequeño. Pienso que hay que ser muy disciplinado; tener es­píritu de sacrificio y mucho trabajo". Pau, sin embar­go, da primacía al entrenamiento: "La disciplina y el trabajo son más importantes. A base de trabajo, am­bición, humildad y deseos de triunfar, pude dar ese salto de calidad para llegar hasta donde estoy hoy".
Tras esta predisposición espartana al sufrimiento y la obsesión por la mejora continua, se esconde una enorme receptividad a los consejos ajenos -dicen los que les conocen que son buenos discípulos y máqui­nas de aprender, siempre dispuestos a escuchar- y una fortaleza mental incluso superior a la de sus es­culturales cuerpos. Quizás esta última arma sea, si cabe, más evidente en el caso de Nadal. "Mi cabeza ha hecho que haya ganado muchos partidos que eran muy complicados", reconoce el mallorquín. Esa psicología de acero es la que le ha permitido mantener­se a flote en este duro verano en el que una lesión de rodilla le ha impedido defender su título en Wimblendon y seguir reinando en el tenis mundial. Con­tratiempo que se toma con naturalidad, pues consi­dera que el éxito es perenne. "Tú pierdes el número 1 ¡y faltaría más que fueras infeliz por ser el 2 ó el 3 del mundo!", afirma Nadal, que no suele buscar ex­cusas a sus problemas. Como advierte su tío, que es también su entrenador y confesor, "Rafael está entre­nado y educado para saber que él es el responsable de sus victorias y de sus derrotas". Pocas veces achaca sus resultados a la buena o a la mala suerte. "La gente pierde mucho tiempo echándole las culpas a factores externos que no controla y barrer las responsabilidades a otros", apunta Álvarez De Mon.
Aunque el común de los mortales tiende a estig­matizar los errores, lo cierto es que éstos encierran grandes enseñanzas. Pero para extraerlas hay que tener un diálogo fluido con el error y aprender de él, justo como lo hacen los dos deportistas españoles. Ellos no tienen miedo al fracaso y no se torturan con los errores. Éstos "se ha convertido en su palanca de aprendizaje”, sostiene el profesor De Mon. De nue­vo, surge otro paralelismo con la economía españo­la. ''Este país convierte el error en fracaso. La empre­sa española debería hacerle un hueco, es la otra cara de la excelencia. Si no, la creatividad se va. En Silicon Valley o Israel fomentan la cultura del error porque se parte de que se aprende de ellos. En España te matan", sentencia este gurú del management.
Y si dentro de la pista Gasol y Nadal derrochan sacrificio, fuera de ella se comportan con humildad y respeto hacia sus rivales. No son soberbios, ni maleducados, ni estridentes, sino todo lo contrario. Son tipos normales que no han perdido el norte por un éxito precoz y de impacto universal. Saben de dónde proceden y lo que cuesta conseguir las cosas. Ahí reside parte de su grandeza. "Esto es impagable y también aplicable a la empresa. Cuanta más gente tienes que sea además gente buena y con talento, mejor será tu empresa", subraya Masfurroll.
Esta actitud modélica de fairplay de Gasol y Na­dal, fuera y dentro de la cancha, obedece en gran medida al papel importante que en ambos casos desempeña la familia. "Han tenido y siguen tenien­do un entorno familiar y personal magnífico que les protege, cuida y se preocupa por ellos, para que puedan realizar su profesión adecuadamente y bien concentrados", recalca el empresario catalán. Su círculo íntimo ha creado el caldo de cultivo ideal para que desarrollen su talento y rechaza el exceso de permisividad, la cultura del éxito inmediato, la banalización del esfuerzo y la fragilidad de los refe­rentes sociales. "Me gusta tener los pies en el suelo", comenta Gasol. Una relación, la de los astros con sus familiares, que explica en parte la trascendencia que dan al trabajo en equipo, al que consideran "vi­tal" y superior a la actividad individual.
-Rafa, en el tenis, que no deja de ser un deporte individual, en el que a la hora de la verdad compites tú sólo con el rival, ¿qué papel juega el equipo?
-El equipo es importante. Cada uno tiene su fun­ción y debe de funcional' de manera organizada. En mi caso estoy muy contento de la gente que me rodea y me ayuda.
- Pau, ¿cuáles son las claves de un buen trabajo en equipo?
-Las claves son la química entre los distintos in­tegrantes del equipo, que cada uno asuma su roí, y que haya un buen balance dentro del equipo. Tam­bién tiene que haber una o varias figuras que ejerzan de líder dentro del equipo y tiren de los demás.
Aviso a navegantes empresariales: cada cual debe ocupar el lugar que le corresponde en la empresa. Porque ¿qué pasaría si Gasol jugase de base y no de pívot? ¿Hubiesen ganado los Lakers el anillo? Pro­bablemente, no. "Todos, por muy buenos que sea­mos, tenemos unas determinadas habilidades. Hay que elegir a los mejores para cada puesto en la em­presa", dice Masfurroll. Si se viaja contranatura no se consigue la excelencia.
Nadal y Gasol, es indiscutible, han aprendido a conducir con las luces cortas y largas al mismo tiem­po, una habilidad que les permite trabajar intensa­mente en el presente sin perder de vista el horizonte del largo plazo. Y a la economía española y a muchos directivos tampoco les vendría mal aprender este juego de luces -una buena estrategia para evitar el cortoplacismo- para bregar contra la crisis a la vez que se aclara adonde queremos llegar como país. Y sobre todo, no hay que olvidar esta máxima de Gasol: "No hay que dejar de trabajar por conseguir victorias, y luchar para estar arriba". Ánimo.
Sacado de la revista “El Capital”, septiembre de 2009

Le o artigo e contesta:
¿Qué paralelismos pretenden establecer los autores del artículo entre la situación económica de España y estos jugadores?
¿Cuáles crees que son las ideas más importantes que aportan estos jugadores?

RESPOSTA
Os paralelismos qu prentenden establecer son que unha persoa nunca se pode rendir por unha derrota das derrotas aprendemos e debemos intentar cambia o que non funciona .Agora esta crise ven dada por algo que non funcionou e debemos saber o que foi e corríxilo para que non volva a suceder polo mesmo motivo .Por exemplo se Pau Gasol perde un partido por fallar 4 tiros libres o que debe facer e entrenar e practicar os tiros libres para que noutro partido non lle pase o mesmo.Se esta crise se provocou por un despilfarro descumunal cando estaban as vacas gordas agora debemos saber que despois de vacas gordas sempre ven unha época de vacas fracas polo que para evitalo teremos que intentar deixar as vacas nin gordas nin fracas cando hai cartos non gastalos "ao tolo" porque despois sabemos que cando non os hai.....vémonos coa auga ao pescozo.

As ideas que mellor expresan estes xogadores é o afan de superación sempre podemos mellorar  o que temos nunca chegamos ao fin .Hai que seguir emprendendo no caso deles entrenar e aprender das derrotas pero nunca rendirse .Por moi bo que señas nun deporte non vas gañar sempre polo que se queres seguir sendo o mellor tes que superarte ano a ano .Este o que debemos aplicar a vida dunha persoa normal e corriente non fai falta ser unha estrela do deporte para ter que superarse .TODOS TEMOS QUE SUPERARNOS NO NOSO CAMPO DE TRABALLO ,NUNCA SOMOS OS MELLORES. Se non conseguimos superarnos na primeira vez debemos seguir intentando superarnos , NUNCA RENDIRNOS ,NUNCA .

martes, 22 de marzo de 2011

Resumo do conto da vaca

O conto da vaca trata dun mestre e dun descípulo que van na procura dos pobos máis pobres da vila para que o mestre lle ensine unha cousa moi importante ao seu discípulo.O obxectivo que perseguía o mestre era ensinarlle ao xoven como superar os obstáculos que nos impiden triunfar na vida.

O mestre eo xoven chegaron á casa máis pobre da provincia onde viron qwue aquela xente tiña unha vaca e nada máis ,aquela familia vivía moi mal.O mestre e o discípulo quedarónse alí pola noite e cando pola maña van marchar o mestre mata a vaca. o seu discípulo queda inédito ante o feito que acabara de ver . O único que tiña a familia e deixaa sen nada . Agora que ía facer esa familia.
Dentro dun ano o mestre eo xoven volven polo mesmo pobo para ver a situación da familia ,cando chegan a casa e ven que agora é unha casa grande e parece estar en boa situación o discípulo dubida que sexan os mesmos donos que eran antes polo que o comproba. Aquilo foi impresionante e inesperable para o discípulo, pero cal era a explicación deste feito?

A explicación era sinxela xa que a familia antes conformábase co que tiña e non buscaba mellorar a súa situación , evidentemente o problema era que tiña unha vaca.
Ao quedaren sen nada intentan facer algo para sobrevivir e consiguen mellorar moito a súa situacion .

a min este conto gustoume moito e danos unha cousa moi importante que debemos aprender.

¿VACA? PERO TI DE QUE ME FALAS?

Que é para min unha vaca ? Que entendo por vaca?
Eu a vaca doulle dous significados e ben sinxelos :
1-Femia do boi .
2- Unha simple excusa.
Pero como aquí non vamos a falar de gando o primeiro significado non serve!
O segundo significado é o axeitado para esta situación.


Quen usa as vacas? Son boas?
Pois a resposta a esto e todo o mundo e a todas horas non hai ninguen que non use vacas eu agora mesmo estou utilizando unha . “Pedinlle permiso a miña nai para andar no ordenador para facer este traballo pero en realidade non era este traballo o que eu quería facer nun primeiro lugar “ pero as vacas non son boas xa que acaba de chegar miña nai e colleume facendo unha cousa que non era o traballo e por ese feito botoume a bronca , posiblemente se lle houbera dito que viña un rato ao ordenador posiblemente me deixara.


Porque utilizamos vacas?
A miña resposta a esta cuestión é : utilizamolas porque estamos nunha situacion que non somos capaces de resolver sen a axuda dunha excusa ou vaca . O que temos que intentar facer e intentar facer as cousas ben a tempo e así aforrar utilizar vacas. Se eu houbera feito este traballo antes da semana dos exames non tiña que estar agora facendo este traballo . A vaca que lle puxen á profesora foi que non puidera facelo aínda porque houbo moitos exames.

Que tipos de vacas hai?

Ben , hai moitos tipos de vacas e vounos nomear a continuación.

Xustificacións de mediocridade: Son obstáculos que nos impiden mellorar
pensamos que o temos todo e en realidade hai máis ,sempre.
Para que vou estudar máis se xa aprobo todo, aunque sexa con 5.
Gustaríame viaxar moito pero debido ao traballo qu eteño non podo.
Para o que estudo saco moi boas notas.
Non aprobei este exame pero solo aprobaron 5 en toda a clase.

As vacas de “a culpa non é miña”: Excusas que poñemos para desfacernos da nosa responsabilidade e culpar a outros polos noso actos ou para evitar compromisos.
O noso equipo perdeu pero non foi culpa das cantadas do porteiro senon que foi
culpa da defensa que non fixo nada.
Estudei moito pero suspendin porque o profesor puxo un exame moi dificil e ademáis tenme manía.
Non cheguei a tempo porque pregunteille a hora a Juan e díxome que era máis cedo.


As vacas das falsas crenzas: Son mentiras que de tanto oílas e repetilas acabamos asimilando como se foran verdade. Eu persoalmente estas son as que menso me afectan xa que por moito que digan eu so vou crer o que vexa.
Non xogo a lotería porque nunca toca.

As vacas da impotencia: Son as vacas que nos poñemos cando non podemos facer máis.
Non podo xogar mellor porque este deporte non é o meu.
Non saco mellores notas porque son tonto.

As vacas que buscan escusar o inescusable: son as vacas que teñen o significado de excusa máis visible.
Non fixen o traballo porque non me funciona o ordenador.
Non estudei abondo porque me quedou o libro no colexio.
Non fixen os deberes porque pensei que non había hoxe galego.

As vacas filosofales:
Non te desesperes que o último que se perde é a esperanza.....

As vacas do autoengaño:
Non che ganei porque non me puxen en serio pero esta claro que son moito mellor ca ti e ganoche como quero.
Etc ect.

Cantas vacas teño eu?
Pois en realidade eu teño como 2000 vacas (do primeiro significado) vacas como excusa non se poden contar.....

sábado, 12 de febrero de 2011

FELIZ DIA DE SAN VALENTIN



Esta cancion é para vos desexovos que pasedes un bo día de san valentin CON QUEN MÁIS QUEIRADES (AUNQUE NON SEXA CO MOZO ;) JAJAJAJA AUNQUE SABEMOS QUE ALGUNHA TEN ALGUN ADMIRADOR SECRETO EH ;)

martes, 8 de febrero de 2011

HISTORIA DE MICROSOFT

William H. Gates III y Paul Allen ambos pertenecientes durante años a las fortunas top del planeta fundaron en 1975 Microsoft (originalmente Micro-soft) en Albuquerque, Nuevo México,. En ese año, la revista Popular Electronics dedicó su portada y un artículo al Altair 8800, la primera computadora personal. El artículo los animó a desarrollar la primera versión del lenguaje de programación BASIC para el equipo Altair. Le compraron la licencia de este software a Micro Instrumentation and Telemetry Systems (MITS), la empresa fabricante del Altair, y comenzaron a desarrollar versiones de BASIC para otras compañías del sector. Apple Computer, fabricante del equipo Apple II, Commodore, fabricante del PET, y Tandy Corporation, fabricante del equipo Radio Shack TRS-80, todas ellas compañías creadas por aquel entonces, fueron los primeros clientes de Microsoft.

En 1977 Microsoft lanzó al mercado su segundo producto, Microsoft FORTRAN, otro lenguaje de programación, y pronto sacó versiones del lenguaje BASIC para los microprocesadores 8080 y 8086. MS-DOS En 1979 se a Bellevue, Washington, muy cerca de Seattle, la ciudad donde ambos nacieron. El traslado a Redmond, muy próximo a Bellevue, se produjo en 1986.

En 1980 IBM contrató a Microsoft para escribir el sistema operativo del IBM PC, que saldría al mercado al año siguiente. Presionada por el poco tiempo disponible, Microsoft compró QDOS (Quick and Dirty Operating System) a Tim Paterson, un programador de Seattle, por 50.000 dólares y le cambió el nombre a MS-DOS. El contrato firmado con IBM permitía a Microsoft vender este sistema operativo a otras compañías. En 1984 Microsoft había otorgado licencias de MS-DOS a 200 fabricantes de equipos informáticos y, así, este sistema operativo se convirtió en el más utilizado para PC, lo que permitió a Microsoft crecer en forma vertiginosamente en la década de 1980.
En 1982 salió al mercado Multiplan, un programa de hoja de cálculo, y el año siguiente se puso a la venta el procesador de textos denominado Microsoft Word.
En 1984 Microsoft fue una de las primeras compañías de software que se dedicó a desarrollar aplicaciones para Macintosh, una computadora personal creada por la compañía Apple Computer. Microsoft obtuvo grandes éxitos de venta de programas para Macintosh como Word, Excel y Works (un grupo de aplicaciones integradas en un paquete). No obstante, Multiplan para MS-DOS fue casi totalmente sustituido por la famosa hoja de cálculo de Lotus Development Corporation, Lotus 1-2-3.


En 1985 Microsoft lanzó Windows, un sistema operativo que ampliaba las prestaciones de MS-DOS e incorporaba por primera vez una interfaz gráfica de usuario. Windows 2.0, que salió a la venta en 1987. Tres años más tarde apareció una nueva versión, Windows 3.0, a la que siguieron Windows 3.1 y 3.11. Windows se preinstalaba en los nuevos computadores que salían al mercado lo que hizo de este sistema operativo el más famoso en su tipo. En 1990 Microsoft pasó a ser la empresa líder de programas informáticos desde poderosas aplicaciones hasta juegos, y alcanzó unas ventas anuales de más de mil millones de dólares.
Microsoft empezó a operar en el campo de los medios de comunicación y creó The Microsoft Network en 1995 y MSNBC un año después. Además, en 1996 Microsoft presentó Windows CE, un sistema operativo para computadoras de bolsillo. En 1997 Microsoft pagó 425 millones de dólares por la adquisición de WebTV Networks, un fabricante de dispositivos de bajo costo para conectar televisiones a Internet. Ese mismo año Microsoft invirtió mil millones de dólares en Comcast Corporation, un operador estadounidense de televisión por cable, como parte de su política de extender la disponibilidad de conexiones de alta velocidad a Internet. En junio de 1998 Microsoft lanzó Windows 98, que incluye funciones integradas para acceso a Internet. Al mes siguiente Bill Gates nombró presidente de la compañía a Steve Ballmer, hasta entonces vicepresidente ejecutivo, y éste se hizo cargo de la supervisión de las actividades empresariales cotidianas de Microsoft. En 1999 la compañía lanzó Windows 2000, la versión más actualizada del sistema operativo Windows NT.



En enero de 2000 Bill Gates traspasó su cargo de presidente ejecutivo (CEO) a Ballmer, un cambio que le ha permitido a aquél centrarse en el desarrollo de nuevos productos y tecnologías.
La versión mejorada de W2000 y la integración con algunos de los subsistemas probados con éxito en Windows ME dieron por resultado a Windows XP y el 30 de enero de 2007 lanzaron al mercado Windows Vista.
Una de las últimas incursiones de Microsoft fue la fracasada oferta por Yahoo, la cual fue rechazada por sus fundadores.